ανωρθωμένο λιοντάρι - Lion rampant

The regal dignity of the Lion amongst the creatures it was natural to secure a strong position in Heraldry.  We find traces of use from the Stone Age. In Ancient Egypt, Lions were used in Pharaonic period which they usually lived on the edges of the desert, so they became known as the guardians & protectors. A Greek papyrus mentions lions that were buried in the sacred animal necropolis at Sahara.

Medallion with the emperor hunting lions, Byzantine silk early 8th century

We also find traces of the Lion in Greek mythology with the best example that of Hercules and the Nemean Lion (which is also the current seal of the city), which was eventually killed by Hercules and wore it’s lion skin thereafter races of Lion in Classical art can be found in every part of Greece and particularly in Corfu island which explains how the symbol was transferred to the West by the Normans when they have encountered lion grave markers which have been used from the 6th century BC.

Heracles wearing his lion skin returns to Eurysthenus with Erymanthean boar.

Lion was one of the favorite Byzantine motifs, and it was used in mosaics silk or statues around the empire and especially in the imperial court, where the Byzantine emperor sat on a gold throne, flanked by golden lions that roared (and golden birds that twittered in jewel-encrusted golden trees.

The Lion’s most characteristic attitude is undoubtedly the rampant and only when a Lion was in rampant position it was considered to be a Lion and blazon it by his true name. A Lion walking and looking, the early Heralds held to be acting the part of a leopard (consequently, when he was in any such attitude, they blazoned him as “a leopard”).

Coat of Arms of the House of Chalikiopoulos

In 1198 King Richard the Lionhearted first used three leopards however the same animal in King George VI has been described as Lions. Ancient warriors had never seen a leopard. Hence in ancient heraldry a leopard and the Lion were represented as the same animal except for different head positions. In modern heraldry, the term leopard has been dropped and everything is now called a Lion.

Η ενασχόληση του φίλου μας Αρη με την Γενεαλογία ξεκίνησε το 80. Οπως όλες οι επιτυχημένες πορείες, έτσι και η πορεία του Αρη με την γενεαλογία ξεκίνησε απο χόμπι. Η αναγνώριση μετά το πρώτο του βιβλίο ήλθε απο το Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών, με ένα πρώτο Ιδιωτικό Συμφωνητικό Ανάθεσης Εργου, τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Είχαμε την ευχάριστη τιμή να τον καλέσουμε και να μιλήσουμε για την τόσο ενδιαφέρουσα εργασία του, η οποία είναι ένας κλάδος πολύ κοντά δεμένος με την Εραλδική.

Αγαπητέ κ. Πουλημενάκο:

1.Τι ακριβώς είναι η γενεαλογία;

Γενεαλογία είναι η επιστήμη που ερευνά τη διαδοχή των γενεών.

Για έναν άνθρωπο, αυτή η έρευνα μπορεί να ορίζεται:

• Είτε πριν απ’ αυτόν, δηλαδή προς τα πίσω στο χρόνο, οπότε αναζητούμε τους προγόνους του.

• Είτε μετά απ’ αυτόν, οπότε αναζητούμε τους απογόνους του.

• Είτε συνδυασμός των δύο (2) παραπάνω αναζητήσεων, οπότε αποκαλύπτονται και οι σχεδόν σύγχρονοι με αυτόν και έτσι ολοκληρώνεται σφαιρικά η γενεαλογική του έρευνα.

2. Γιατί στις μέρες μας υπάρχει αυτή η αυξημένη δημοτικότητα της αναζήτησης των ριζών μας;

Είναι δύσκολο να απαντήσει κανείς λακωνικά σ’ αυτήν την ερώτηση κι αυτό γιατί η αύξηση της αναζήτησης των ριζών μας, οφείλεται σε πάρα πολλούς παράγοντες της ζωής των σημερινών Ελλήνων.

Τα τελευταία εξήντα (60) χρόνια δεν είχαμε πόλεμο στην Ελλάδα. Αυτό είναι κάτι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα και επομένως μια σπουδαία παράμετρος ευημερίας, τέτοιας που δημιουργεί ή επαναφέρει κι άλλες πρωτόγνωρες και εκλεπτυσμένες δράσεις και αναζητήσεις. Μέσα σ’ αυτές λοιπόν, είναι και η αύξηση των γενεαλογικών μας αναζητήσεων.

Ο προηγούμενος βασικός παράγοντας, υποβοηθούμενος κι από άλλους πολλούς, όπως:

• Ανεβασμένο βιοτικό, κοινωνικό, μορφωτικό και οικονομικό επίπεδο.

• 190 χρόνια ελεύθερου Ελληνικού Κράτους και εγγραφής τεκμηρίων.

• Τα πολλά αρχεία σε όλη την επικράτεια και η εύκολη πλέον πρόσβαση σ’ αυτά.

• Η επιθυμία της μάθησης, ο κάθε άνθρωπος θέλει να ξέρει από πού προήλθε.

• Η αυτογνωσία και η αυτοκριτική. Ο άνθρωπος αναρωτιέται: «Είμαι σήμερα στη γη, ποιοι με έφεραν στη ζωή, πώς ήταν εκείνοι, πως έζησαν, πού έζησαν, τι εργασίες έκαναν, κ.λπ., γιατί είμαι εδώ σήμερα και τι μου επιφυλάσσει το μέλλον».

• Οι συγγένειες μέσα στο απρόσωπο περιβάλλον, ιδίως των μεγαλουπόλεων.

• Η προβολή από τα ΜΜΕ ανάλογων εκπομπών

• Τα κληρονομικά.

• Τα ιδιοκτησιακά.

• Η ευκολία πρόσβασης στο διαδίκτυο και αναζήτησης πηγών.

• Η συνεχής ανάρτηση νέων αρχειακών πηγών στο διαδίκτυο.

• Η ευκολία σύνταξης ή σχεδίασης των άμεσων προγόνων μας, δηλαδή μια δυο και ως τρεις γενιές πιο πίσω.

Όλα αυτά και άλλα πολλά είναι παράγοντες των αυξημένων γενεαλογικών αναζητήσεων του καιρού μας.

3. Πόσο δύσκολη είναι η γενεαλογική έρευνα στην Ελλάδα και γιατί;

Πόσο πίσω στο χρόνο μπορεί να φθάσει κάποιος βάση των επίσημων υπαρχόντων αρχειακών πηγών;

Είναι αρκετά δύσκολη η γενεαλογική έρευνα στην Ελλάδα, γιατί δεν υπήρξε από παλιά, συνολικά στη διοίκηση, ανάλογη πρόβλεψη ή μέριμνα για το μέλλον. Το αντίθετο μάλιστα, αν και είμαστε οι Έλληνες και σ’ αυτό οι πρώτοι διδάξαντες, παράλληλα είμαστε και άνθρωποι των άκρων δυστυχώς. Έτσι φτάσαμε και στο αντίθετο άκρο, δηλαδή κάποτε να την απορρίψουμε.

Πέρα απ’ αυτό, η Ελλάδα όπως την ξέρουμε σήμερα απελευθερώθηκε σε επτά (7) διαφορετικές χρονικές περιόδους. Επομένως τα στοιχεία από περιοχή σε περιοχή, πενιχρά λόγω των συχνών πολέμων, ποικίλουν σαν ετεροχρονισμένα και ετερόκλητα.

Οι συνήθειες, η ονοματοθεσία, αλλά και η απόδοση των επωνύμων επίσης διαφέρουν.

Οι συχνές μετακινήσεις του παρελθόντος, ιδίως λόγω του ποιμενικού βίου, που δεν καταγράφονταν πουθενά, αλλά και η κατά καιρούς μεγάλη επαναλαμβανόμενη μετανάστευση, δυσχεραίνουν την αναζήτηση.

Η διαφορά επωνύμου, ακόμη και σε αδέλφια που έζησαν στον ίδιο τόπο, είναι μερικές από τις παραμέτρους που δυσκολεύουν πολύ, τη γενεαλογική έρευνα στην Ελλάδα.

Με ρωτάτε επίσης πόσο πίσω στο χρόνο μπορεί να φθάσει κάποιος βάση των επίσημων υπαρχόντων αρχειακών πηγών;

Στην ερώτηση αυτή πριν σας απαντήσω, είμαι υποχρεωμένος να κάνω δυο παρατηρήσεις:

1^η. Βάσει αρχειακών πηγών σκέτο, το «επίσημων» ας το αφήσουμε.

2^η. Βάσει αρχειακών πηγών, αλλά σημειωτέον, με πάρα πολλή μεγάλη και λεπτομερέστατη έρευνα.

• Βάσει τεκμηρίων λοιπόν στην «Παλαιά Ελλάδα», δηλαδή Πελοπόννησο, Στερεά, Κυκλάδες, Σποράδες τα στοιχεία για όλους πάνε γενιά – γενιά ως το 1740 – 1790. Βέβαια τόσο σ’ αυτήν την περίπτωση, όσο και στις παρακάτω, πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις.

• Για τις λεγόμενες κάποτε «Νέες Χώρες» Θεσσαλία, Ήπειρο, Μακεδονία, Θράκη κ.λπ. ως το 1800 – 1850.

• Για τα Επτάνησα (πλην Ζακύνθου) πάμε στα 1630 – 1680 κατά μέσον όρο. Και εδώ υπάρχουν πολλές εξαιρέσεις που πάνε πολύ πιο πίσω.

• Για τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας πάμε ως τα 1830 – 1880.

Όπως βλέπετε και εδώ τα πράγματα διαφέρουν.

4. Πως ξεκίνησε η πορεία σας στον χώρο αυτό. Υπήρξαν άνθρωποι που σας βοήθησαν ή που σας απέτρεψαν από το να ασχοληθείτε με το αντικείμενο;

Ξεκίνησα από τις δικές μου προσωπικές αναζητήσεις το 1980. Ο κύκλος αυτών των πρώτων μου αναζητήσεων και ερευνών, είχε ως αποτέλεσμα την έκδοση ενός βιβλίου, με τίτλο «Η ΠΕΤΡΙΝΑ από το 17^ο αιώνα», το 1989. Στο βιβλίο, ιστορικού, λαογραφικού και κυρίως γενεαλογικού ενδιαφέροντος, για το χωριό μου την Πετρίνα Λακεδαίμονας (Λακωνίας), βρίσκει κανείς εκτός κειμένου, τους γενεαλογικούς πίνακες όλων των κατοίκων του χωριού από το 1633 ως την έκδοσή του το 1989.

Με ρωτάτε επίσης αν «υπήρξαν άνθρωποι που με βοήθησαν ή που με απέτρεψαν από το να ασχοληθείτε με το αντικείμενο;»

Ίσως ακούγεται λίγο εγωιστικό, αυτό που θα σας πω, αλλά έτσι είναι: Δεν υπάρχουν εξειδικευμένοι γενεαλόγοι στην Ελλάδα. Συνεπώς δεν είχα βοήθεια από πουθενά. Μόνος μου ανακάλυψα «δρόμους», ούτως ώστε η οποιαδήποτε σημερινή γενεαλογική αναζήτηση, να έχει χειροπιαστά και τεκμηριωμένα αποτελέσματα μέσα σε εύθετο χρονικό διάστημα.

Αντίθετα, εμπόδια άπειρα. Από απλή ελληνική χασομέρια… ως «να κάνεις τη δουλειά που σπούδασες», μου φώναξε κάποτε μαινόμενη διευθύντρια αρχείου, γιατί η καθημερινή μου επίσκεψη εκεί, της «χάλαγε» την …ησυχία της. Ή «τι μέλλει γενέσθαι με το ανακύψαν θέμα» αναρωτιόταν συγκεκριμένος θεσμικός παράγων με επίσημο έγγραφό του, για την ενασχόλησή μου, κ.λπ. κ.λπ.

5. Ποιες θα ήτανε οι συμβουλές σας για κάποιον που θα ξεκινούσε σήμερα να διερευνήσει τις οικογενειακές του ρίζες; Που θα μπορούσαν να βρεθούν κάποιες πρώτες πληροφορίες;

Οι συμβουλές για κάποιον που θα ξεκινούσε σήμερα να διερευνήσει τις οικογενειακές του ρίζες, είναι να ξεκινήσει ρωτώντας τους μεγαλύτερους σε ηλικία συγγενείς του. Κάποιες πρώτες πληροφορίες  για έναν τέτοιο άνθρωπο, θα ήταν τα «κιτρινισμένα χαρτιά», που σίγουρα θα υπάρχουν σε κάποιο συρτάρι ή ντουλάπι του σπιτιού του, όπως πιστοποιητικά, ληξιαρχικές πράξεις γέννησης, βάφτισης ή θανάτου, συμβόλαια αγοράς (και πώλησης ίσως, αν και αυτά συνήθως δεν τα κρατάμε), πληρεξούσια, διαθήκες, κ.λπ.

Να διευκρινίσω, ότι οι συμβουλές για κάποιον που έχει μια εμπειρία ή έχει φτάσει σε κάποιο σημείο αναζήτησης, θα ήταν άλλες, ανάλογα με την περίπτωση.

6.  Έχετε συναντήσει παράδοξες ιστορίες κάποιων οικογενειών; Υπάρχουν πελάτες σας που φαντάζονταν ότι κατάγονταν από κάποιες αρχοντικές οικογένειες και στην πορεία απογοητεύονται από τα ευρήματα της έρευνάς σας;

Πολλές παράδοξες ιστορίες, αλλά τα παράδοξα και τα μυστήρια είναι για τους ανθρώπους. Όταν όμως φτάσεις να λύσεις το μυστήριο, τότε δεν είναι παράδοξο, αλλά κάτι απολύτως ανθρώπινο.

Ναι, υπάρχουν πελάτες και άνθρωποι γενικά που φαντάζονταν διαφορετικά τα πράγματα. Αυτό όμως ήταν ασαφές, αφηρημένο, θολό… Αντίθετα η τεκμηριωμένη καταγωγή, δηλαδή η καταγωγή που προκύπτει από τα ντοκουμέντα, όποια κι αν είναι αυτή, το τονίζω, όποια κι αν είναι αυτή, είναι προσγείωση, πραγματικότητα, αλήθεια, φως, που διαλύει κάθε απογοήτευση ή αμφιβολία.

Οι γενεαλόγοι άλλωστε λέμε: «Αλήθεια χωρίς τεκμηρίωση δεν είναι αλήθεια».

Οι πελάτες μου λοιπόν στο τέλος της έρευνας, ούτε φαντάζονται, ούτε αμφιβάλλουν, ούτε απογοητεύονται, αντιθέτως, βεβαιώνονται από τα τεκμήρια και γνωρίζοντας τις ρίζες τους πλέον, «πατάνε γερά στα πόδια τους».

Εδώ ας θυμηθούμε και τη ρήση του Ευριπίδη (480 – 406 π.Χ.), «‘Ολβιος όστις της ιστορίης έσχεν μάθησιν», δηλαδή, ευτυχισμένος όποιος έμαθε την ιστορία (του).

7. Έχετε ανιχνεύσει το δικό σας οικογενειακό δέντρο;

Ναι, αρκετές γενιές πίσω. Οι έξι (6) πρώτες μάλιστα, με γεωμετρική πρόοδο προς τα πίσω, καταγράφονται στο γενεαλογικό μου σήμα.

8.      Που μπορεί σας βρει κανείς;

Τα τηλέφωνά μου είναι: 210.93.40.017, 210.93.51.449 και κινητό 6945.322.523.

Τα e-mails μου είναι: ingo@oirizes.gr,  aris@oirizes.gr, poulimenakos@oirizes.gr, και oirizes@otenet.gr.

Η σελίδα μου στο διαδίκτυο είναι: oirizes.gr.

Ταχυδρομική διεύθυνση: Φαναρίου 7 – 9,  171 24  ΝΕΑ ΣΜΥΡΝΗ.

Γραφείο: Ομήρου 55, 171 21 ΝΕΑ ΣΜΥΡΝΗ.

The internationally known artist, member of the Board and Scholar of the Heraldry & Genealogy Society of Greece & London Ioannis Vlazakis is organizing in collaboration with the American College Deree a cycle of seminars on ‘Decorative Painting and Illustration’.

Participants will get to know first hand about the rich decorative art of medieval illustration. Classes will begin in Deree College March 21 and the cost is as low as €280. For more information please contact +30-210-6009800 (ext. 1207, 1332)

Ο «ΑΡΧΑΙΟΓΕΝΗC ΛΑΜΠΡΟΤΑΤΟC ΟΙΚΟC ΤΩΝ ΑΝΘΗΤΩΝ» S OI CΧΕCEIC ΤΟV ΜΕ ΤΟ «RΑCΙΛΙΚΟ ΤΑΓΜΑ ΤΟV ΘΕΟΦVΛΑΚΤΟV ΟΨΙΚΙΟV» S ΤΟΝ «ΛΑΜΠΡΟΤΑΤΟ ΑVΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΟ ΚΑΙ ΔVΝΑCΤΙΚΟ ΟΙΚΟ ΤΩΝ ΙCΑVΡΩΝ»

Ο Λαμπρότατος (= Αναστασιμότατος, δηλ. Συγκλητικής καταγωγής) Οίκος των Ανθήτων εμφανίζεται εξακριβωμένα τον 8ο αι. επί Βασιλείας του Αυτοκράτορος Κωνσταντίνου Ε΄ (741-75), με περίοδο ακμής τα χρόνια 742/3 – 765/6.

Στο βίο του Αγ. Στεφάνου του Νέου (PG/Ελληνική Πατρολογία τ. 100, στήλ. 1128), σώζεται ενδιαφέρουσα μνεία για τον ρόλο υψηλόβαθμου φιλοεικονομάχου αξιωματούχου του Αυτοκράτορος Κωνσταντίνου του Ε΄ ο οποίος ονομαζόταν Άνθης και έπαιξε σημαντικό ρόλο στο περιβάλλον του Αυτοκράτορος.

Διοικώντας την Μικρασιατική Κίζικο κατέστειλε το κίνημα του Αρταβάσδου το 742/3, γεγονός για το οποίο προβλήθηκε στην δια Βραβείου (= ισόβια με διάσημα απονεμόμενη) Αξία (= Τίτλο) του «Πατρικίου».

Στην Αξία αυτή προβάλλονταν αποκλειστικώς όσοι διακρίνονταν από τους εκ καταγωγής Λαμπρότατους που κατάγονταν από τα 50 ιδρυτικά, Ελληνικής καταγωγής Αρχαιογενή Γένη της Ρωμαϊκής Συγκλήτου, τα οποία δια ρωμαϊκού νόμου απαγορευόταν να επιμιχθούν με Λατινικά ή/και Ιταλικά φύλα και τα οποία, αφού εκχριστιανίσθηκαν, ακολούθησαν τον Θεοδήγητο και Θεόστεπτο Ισαπόστολο Αυτοκράτορα Μέγα Κωνσταντίνο στη Νέα Ρώμη/Ανθούσα/Κωνσταντινούπολη το 324, όταν ίδρυσε τη «Φιλόχριστο των Ρωμαίων Πολιτεία (= Αυτοκρατορία της Ρωμανίας/Βυζαντινή Αυτοκρατορία)», προκειμένου αυτή να αποτελέσει (δια των Τάξεων Ευγενείας και Αριστοκρατίας της) αντανάκλαση και επίγειο σκέλος του Ουρανίου Βασιλείου.

Η πυραμίδα των διαφόρων Τάξεων Ευγενείας της «Φιλοχρίστου των Ρωμαίων Πολιτείας» στεφόταν από την Αριστοκρατία που την αποτελούσαν οι τρείς Συγκλητικές Τάξεις, μεταξύ των μελών των οποίων εκλεγόταν ο εκάστοτε Αυτοκράτωρ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι την Δια Βραβείου Αξία των Πατρικίων θέσπισε ο ίδιος ο Μέγας Κωνσταντίνος, ενώ σύμφωνα με το τυπικό προβλήσεως Πατρικίων που περιλαμβάνεται στην «Έκθεση περί της Βασιλείου Τάξεως» του Αυτοκράτορος και Εκκλησιαστικού Πατέρος Κωνσταντίνου Ζ΄ του Πορφυρογεννήτου, οι Πατρίκιοι αποτελούσαν τύπο των Αποστόλων της Αυτού Αγαθότητος του Βασιλέως των Βασιλέων Κυρίου και Σωτήριος ημών Ιησού Χριστού και έφεραν την Λαμπροτάτη (= Αναστασιμότατη/απαστράπτουσα κατάλευκη) τήβεννο εις τύπον των σαβάνων της Αυτού Αγαθότητος του Βασιλέως των Βασιλέων, καθώς και το Βραβείο (= διάσημό) τους που ήταν χρυσοί λώροι οι οποίοι συμβόλιζαν τις ακτίνες του Αναστάντος «Ηλίου της Δικαιοσύνης» που απηύγαζε ο Πανάγιος Τάφος «ηλιοβάλλοντας» (= διαπερνώντας όπως οι ηλιακές ακτίνες) τους Αποστόλους και εν προκειμένω τους Λαμπροτάτους Πατρικίους που αποτελούσαν τύπο τους.
Ο Κυρ Άνθης το 765 προβλήθηκε από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε΄ στην διά Λόγου Αξία (= ενεργό αξίωμα) του «Κόμητος του Οψικίου»[1], το οποίο αποτελούσε ένα από τα Βασιλικά Τάγματα της Ανακτορικής Φρουράς.

Θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι ο Βυζαντινός στρατός αποτελείτο από 2 επί μέρους σχηματισμούς: α) από τον Θεματικό Στρατό στον οποίο υπηρετούσαν τα λαϊκά στρώματα και οι μισθοφόροι και β) από τα επίλεκτα Τάγματα του Βασιλικού ή Ταγματικού Στρατού, που αποτελούσαν τις «ειδικές δυνάμεις» εκείνης της εποχής και στα οποία υπηρετούσαν γόνοι Λαμπροτάτων Οίκων.
Τα Βασιλικά αυτά Τάγματα συναποτελούσαν την Ανακτορική Φρουρά.
Σύμφωνα με την «Έκθεση περί της Βασιλείου Τάξεως» του Αυτοκράτορος Κωνσταντίνου Ζ΄ του Πορφυρογεννήτου το «Βασιλικό Τάγμα του Θεοφυλάκτου Οψικίου» (όπως ήταν η ακριβής επωνυμία του σύμφωνα με σιγιλιογραφικά κείμενα εκείνης της εποχής), είχε ως αποστολή να προπορεύεται «έμπροσθεν του βασιλέως επί ευταξίαι και τιμήι», δηλ. τόσο για να επιβάλλει την τάξη προκειμένου ο Βασιλεύς να πορεύεται απρόσκοπτα και με ασφάλεια, όσο και για να συνοδεύει τον Βασιλέα ως τιμητικό άγημα.

Επιπλέον, στη Βασιλεύουσα, ολόκληρος ο στρατώνας όπου στρατοπέδευαν τα διάφορα Βασιλικά Τάγματα της Ανακτορικής Φρουράς ήταν υπό την ευθύνη του «Βασιλικού Τάγματος του Θεοφυλάκτου Οψικίου» και ονομαζόταν «Οψίκιον».
Επίσης το «Βασιλικό Τάγμα του Θεοφυλάκτου Οψικίου» σε περίπτωση εκστρατείας παρέμενε στη Βασιλεύουσα για την προστασία του διαδόχου και του θρόνου.
Ο επικεφαλής/διοικητής του Βασιλικού αυτού Τάγματος έφερε την Δια Λόγου Αξία του «Κόμητος του Θεοφυλάκτου Οψικίου», στα καθήκοντα του οποίου περιλαμβάνονταν ο στρατωνισμός και η επιμελητεία όλων των Βασιλικών Ταγμάτων της Ανακτορικής Φρουράς.

Από το 628 το «Βασιλικό Τάγμα του Θεοφυλάκτου Οψικίου» εντάχθηκε στις μονάδες γενικής εφεδρείας του Βασιλικού Στρατού μετασταθμεύοντας στην επαρχία της Βιθυνίας, η διοίκηση της οποίας, ανατέθηκε στον διοικητή του μόνου στρατιωτικού σχηματισμού που στάθμευε στην περιοχή, δηλ. στον «Κόμητα του Θεοφυλάκτου Οψικίου».

Στην Αξία αυτή, ως προελέχθη, προβλήθηκε ο Κυρ Άνθης. Άλλες αναφορές για τον Κυρ Άνθη περιέχονται στην μελέτη της Μαρίας Λεοντσίνη με θέμα «Άνθης, πατρίκιος, κόμης του Οψικίου και εκ προσώπου του Κων/νου Ε΄. μέσα 8ου αι.» που δημοσιεύθηκε στα Βυζαντινά Σύμμικτα, τ. 10, 1996, σ. 37-43), καθώς και στο «Εγκυκλοπαιδικό Προσωπογραφικό Λεξικό Βυζαντινής Ιστορίας και Πολιτισμού», τ. 2, σ. 201.

Επίσης κατά τα έτη 756-760, όταν ο Αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος ο Ε΄ απουσίαζε σε εκστρατεία κατά των Βουλγάρων, προέβαλε τον Κυρ Άνθη στη Δια Λόγου Αξία (= ενεργό αξίωμα) του «Εκ Προσώπου» του, γεγονός το οποίο θα μπορούσε να σημαίνει ότι καταγόταν από τον ίδιο Αρχαιογενή Λαμπρότατο Οίκο από τον οποίο καταγόταν και ο Αυτοκράτωρ, δηλ. από τον Οίκο των Ισαύρων.
Επομένως, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ο Οίκος των Ανθήτων, αν δεν προϋπήρχε του Οίκου των Ισαύρων, οπωσδήποτε αποτέλεσε στη συνέχεια όχι απλώς κλάδο του, αλλά αυτοτελή Λαμπρότατο Οίκο.
Αξίζει όμως να λάβουμε υπόψη μας και τα ακόλουθα στοιχεία:

Ο εικονομάχος Αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος ο Ε΄, ο επικληθείς από τους εικονολάτρες αντιπάλους του «Κοπρώνυμος», ήταν υιός του επίσης εικονομάχου Αυτοκράτορος Λέοντος Γ΄ του Ισαύρου, ο οποίος πριν χρισθεί Αυτοκράτωρ, ονομαζόταν Κόνων και προβλήθηκε διαδοχικώς από τους Αυτοκράτορες Αναστάσιο και Αρτέμιο στη Δια Λόγου Αξία του «Στρατηγού και Δουκός του Θέματος των Ανατολικών», δηλ. ήταν ο υπ’ αριθ. 4 στην ιεραρχία των κορυφαίων αξιωματούχων της Βυζαντίου Αυλής.

Επίσης επί Αυτοκράτορος Ιουστινιανού του Ρινοτμήτου (705-711) ο Κυρ Κόνων/Λέων Γ΄ υπηρετούσε στην Αυλή του Ιερού Παλατίου, στο Βασιλικό Τάγμα των «Σπαθαρίων (μετέπειτα Σπαθαροκανδιδάτων)», που ανήκε στα επίλεκτα Τάγματα της Ανακτορικής Φρουράς, στα οποία υπηρετούσαν γόνοι Λαμπροτάτων Οίκων.

Επί του άνω σολίδου εικονίζονται αρ. ο Αυτοκράτωρ Λέων Γ΄ (πρώην Κόνων) ο Ίσαυρος και δεξ. ο υιός του Αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος ο Ε΄.

Αυτό σημαίνει ότι: α) ο Κυρ Κόνων, κατόπιν μετονομασθείς Λέων Γ΄ ο Ίσαυρος, ακριβώς επειδή υπηρετούσε στο επίλεκτο «Βασιλικό Τάγμα των Σπαθαρίων» της Ανακτορικής Φρουράς, δεν μπορούσε παρά να ήταν εκ καταγωγής Λαμπρότατος, β) σύμφωνα με το «Κλητωρολόγιον» που διέσωσε ο μοναχός Φιλόθεος, ο Κυρ Κόνων/Λέων Γ΄ ήταν, συνεπείαι της Δια Λόγου Αξίας του (Στρατηγός και Δουξ των Ανατολικών) και ex officio Συγκλητικός «Από Σπαθίου» (δηλ. λόγωι της στρατιωτικής Αξίας/Τίτλου στην οποία είχε προβληθεί) και γ) λόγωι της Συγκλητικής του Αξίας και καταγωγής, αποδεικνύεται ότι ήταν Έλληνας στην καταγωγή, υπόθεση η οποία ενισχύεται και από την πρόβληση σε Πατρικιότητα του πιθανολογουμένου απογόνου του, Κυρού Άνθητος, ο οποίος προβλήθηκε από τον υιό του Αυτοκράτορος Κόνωνος/Λέοντος Γ΄, Αυτοκράτορα Κων/νο τον Ε΄ στην Δια Λόγου Αξία του «Εκ Προσώπου» του.

Όμως τον Αυτοκράτορα, σε περιπτώσεις απουσίας, προσωρινής ανικανότητας (π.χ. για λόγους υγείας κλπ), μη εκλογής, ή ανηλικότητος, τον εκπροσωπούσε ο «Βασιλικός Επίτροπος», δηλ. ο Αντιβασιλεύς, που ήταν ex officio ο εκάστοτε «Μάγιστρος των Θείων Βασιλικών Οφφικίων των Τάξεων του Ιερού Παλατίου», δηλ. ο  – μεταξύ άλλων – επικεφαλής της Ανακτορικής Εθιμοτυπίας.
Στην Αξία δε του Μαγίστρου προβαλλόταν ο εκάστοτε εκλεγείς ως «Πανυπερσέβαστος», δηλ. ο πρώτος τηι τάξει Συγκλητικός, ο οποίος ήταν και ο «Πρωτόβαθρος», δηλ. ο επικεφαλής της «Γερουσίας Λογάδος του Λαμπροτάτου Τάγματος της Ενδοξοτάτης, Βασιλικής, Ιεράς, Συγκλήτου Βουλής της Φιλοχρίστου των Ρωμαίων Πολιτείας», σύμφωνα με το «Κλητωρολόγιον» της Παλαιολογειου Αυλής που συνέγραψε τον 14ο αι. ο Κυρ Γεώργιος, «Σοφότατος Κουροπαλάτης», ο Κωδινός.
Την εποχή στην οποία αναφερόμαστε, ήδη η Αξία του Μαγίστρου είχε τριχοτομηθεί και επικεφαλής των Θείων Βασιλικών Οφφικίων των Τάξεων του Ιερού Παλατίου – και κατ’ επέκταση της Ανακτορικής Εθιμοτυπίας – ήταν πλέον ο «Κουροπαλάτης».
Παρεμπιπτόντως το 742/43 «Κουροπαλάτης» της «Φιλοχρίστου των Ρωμαίων Πολιτείας (= Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας = Βυζαντινής Αυτοκρατορίας)», ήταν ο στασιαστής Κυρ Αρτάβασδος ή Αρταβάσδης ή Αρτάβαζος, το κίνημα του οποίου κατέστειλε στην Κίζικο ο Κυρ Άνθης.
Ο Κυρ Αρτάβασδος ως «Δουξ των Αρμενειακών» της «Φιλοχρίστου των Ρωμαίων Πολιτείας», συνέργησε στην άνοδο στον θρόνο του Αυτοκράτορος Λέοντος Γ΄ ο οποίος για να του το ανταποδώσει τον νύμφευσε με την θυγατέρα του Πριγκίπισσα Άννα (αδελφή του υιού του και μετέπειτα Αυτοκράτορος Κωνσταντίνου του Ε΄) και τον βοήθησε να προβληθεί στην Αξία του «Κουροπαλάτου».
Επομένως άλλη η Αξία του «Βασιλικού Επιτρόπου», η οποία αναλογεί στον Αντιβασιλέα της «Φιλοχρίστου των Ρωμαίων Πολιτείας» και εντελώς διαφορετική η Αξία του «Εκ Προσώπου» η οποία παραπέμπει σε εκπρόσωπο Λαμπροτάτου Οίκου στον «Κομβέντο», δηλ. στη Συνέλευση του Τάγματος της «Ιεράς Συγκλήτου».
Συμπερασματικώς ο Κυρ Άνθης ως «Εκ Προσώπου» του Κωνσταντίνου του Ε΄, θα μπορούσε να εκπροσωπεί τόσο τον Λαμπρότατο, Αυτοκρατορικό και Δυναστικό Οίκο καταγωγής του Αυτοκράτορος, δηλ. των Ισαύρων, όσο και τον Αρχηγέτη του εν λόγωι Οίκου, το πρόσωπο του οποίου, εκείνη την εποχή, θα μπορούσε κάλλιστα να ταυτίζεται – τιμής ένεκεν – με εκείνο του ιδίου του Αυτοκράτορος, Κωνσταντίνου του Ε΄…
Αυτού του είδους όμως η εκπροσώπηση, συμφώνως προς την Βυζαντινή Εθιμοτυπία εκείνης της εποχής, προϋποθέτει συγγένεια με τον εκπροσωπούμενο και επομένως δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο συγγενείας του Λαμπροτάτου Οίκου των Ανθήτων με τον Λαμπρότατο Οίκο των Ισαύρων…
Αν λάβουμε όμως υπόψη μας και το γεγονός ότι το επίθετο «Ίσαυρος» αποτελεί τοπωνύμιο, δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε την υπόθεση ότι πρόκειται για έναν και τον αυτό Οίκο που δεν είναι άλλος από τον «Αρχαιογενή Λαμπρότατο Οίκο των Ανθήτων»[2] από τον οποίο θα μπορούσαν ίσως να έλκουν την καταγωγή τους οι Ίσαυροι…
Αν μάλιστα το όνομα του Οίκου των Ανθήτων είναι και αυτό τοπωνυμικού χαρακτήρος, τότε δεν αποκλείεται να έλκει την καταγωγή του από την επίσημη ιδρυτική ονομασία της Βασιλεύουσας/Κωνσταντινουπόλεως που ήταν «Ανθούσα», υποδηλώνοντας ίσως ότι ο Οίκος ήταν παρών κατά την τελετή των εγκαινίων της.
Η υπόθεση αυτή ενισχύεται – και για τους λόγους που ήδη προεκτέθηκαν – από το γεγονός ότι ο Οίκος των Ανθήτων ήταν Αρχαιογενής, δηλ. συμπεριλαμβανόταν μεταξύ εκείνων των εκχριστιανισθέντων, Ελληνικής καταγωγής, Συγκλητικών Οίκων της Αρχαίας Ρώμης, που ακολούθησαν τον Μέγα Κωνσταντίνο στη νέα πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας…
Έρρωσθε!
Εν έτει ,ζφ΄ιη΄ από κτίσεως κόσμου, μηνί Μαρτίωι  ιβ΄
Έδοξεν

Χαρίλαος, Πανυπερσέβαστος του Τάγματος της Ιεράς Συγκλήτου, Μάγιστρος των Θείων Βασιλικών Οφφικίων των Τάξεων του Ιερού Παλατίου, Αρχηγέτης του Θεοφυλάκτου Αρχαιογενούς Λαμπροτάτου Οίκου των Μεταξά, Πάτρων του Τάγματος των Βουκελαρίων, Αναπληρωτής Μέγας Έπαρχος Ελλάδος του «Δυναστικού και Αυτοκρατορικού Τάγματος «Αρχάγγελος Μιχαήλ των εκ του Λαμπροτάτου Οίκου των Παλαιολόγων καταγομένων Ρωμανόφ της Ισπανίας» και Δικηγόρος, Μεταξάς, υιός Αθανασίου ο Ιατρίδης.

[1] Ειδικότερα η Αξία του «Κόμητος του Οψικίου» ήταν  η υπ’ αριθ. 8 στην ιεραρχία των κορυφαίων αξιωματούχων της Βυζαντίου Αυλής, σύμφωνα με το «Κλητωρολόγιον», δηλ. τον επίσημο ιεραρχικό κατάλογο των Τάξεων Ευγενείας και Αριστοκρατίας της Βυζαντινής Εθιμοτυπίας που διέσωσε ο μοναχός Φιλόθεος.
[2] Παρόλο που το όνομα με το οποίο προσδιορίζουμε τον «Αρχαιογενή Λαμπρότατο Οίκο των Ανθήτων» είναι – ελλείψει πλειόνων στοιχείων – πιθανολογούμενο, εντούτοις επιλέξαμε να το χρησιμοποιούμε κατ’ οικονομίαν και χάριν συζητήσεως, ως το πλέον δόκιμο και εναρμονιζόμενο με τα αναφερόμενα γενεαλογικά στοιχεία, εφαρμόζοντας αναλογικώς την τότε ισχύουσα πρακτική της Βυζαντινής Εθιμοτυπίας.

Byzantine Empire for over eleven centuries has adopted different dignities with a large number of honorific titles which the emperor awarded to his subjects or foreign and domestic rulers. The Byzantine nobility system seems to be complex when approached following the western protocol and etiquette laws. In order to get a better understanding of the Byzantine nobility one has to start from the core of the structure taking into account the genealogy and how Byzantine families distinguished Byzantine aristocracy.

Byzantines had a more developed sense of genealogy than the west in many ways therefore should be in it own category, rather than trying to comprehend it, approaching it using the western nobility system. It is arguable that Byzantines did not have hereditary aristocracy that one finds in the Western feudal society. Byzantine noble families were de facto[1] noble families in contrast to the de jure[2] nobility of the west.

Byzantines had a strong developed sense of family and family connections (something which is being followed up to the modern times). A Byzantine was normal to be able to trace his ancestry many generations back. The imperial family and aristocracy in exile at Nicaea or Epiros after 1204 liked to claim links with the great ruling families of Doukas and Komnenos[3]. People had a sense of tradition, and heritage giving to their children the first names of their grandfathers (a custom used in Greece in now-days). Thus Theodore II  Laskaris of Theodore I , Michael IX was the grandson of Michael VIII, Andronikos III of Andronikos II etc.[4]

Writing about Byzantine nobility one depends on genealogical information and as well prosopographic profiles. While Romans looked to their young to carry on the family name, the westerners along with the Ottomans had a developed sense only for the male line of succession, without recording or even naming the wives of the progenitors of those males, and their rulers had sometimes more than one wives.

The aristocratic status of a Byzantine was relied by the person’s surname, which was inherited from the paternal and as well maternal line, for all children, by the wife and husband even by the divorced ones. An example Empress Theodora[5],who became wife of Michael VIII was daughter of Ioannes, the son of Isaakios and Eudokia. The names she carried were those of her husband; her name was Theodora Doukaina Komnene Palaiologina and her extant seals bear the inscriptionΘεοδώρα ευσεβεστάτη αυγουστα Δούκαινα η Παλαιολογίνα. The triple or quadruple barrelled names indicate a marriage of properties as well as of persons. In the 9^th century it was a common habit of carrying long strings of names, all of them surnames or family names and not necessarily in any accepted order of succession or precedence, although a common practice was for the representative of an Oikos[6] to mention that surname first and the surname inherited from his father last, such as Theodore Doukas Laskaris.

What made unique the aristocratic system of Byzantine Empire was not only the status in the society’s hierarchy, but also the ability to identify with a group of people which one could call his own, belonging to a single oikogeneia[7]

The members of every House (oikia) were bonded with strong ties of solidarity and trust which they often sealed with marriages within members of families of the same House or with other Houses which also proves of why we find prosopographies[8] of people with multi barrelled names. Those members of an Oikia would also support and promote the interests of the House resulting in the accumulation of wealth, power, influence, fame, power and patronage to the Houses or coalitions to which they belonged. For the above reasons they were called dynatoi[9].

Strong is a definition given to the archontes (the nearest English equivalent to the archontes would be the gentry) in Romanos Lekapeno’s crysobull in 922. The household of the ‘dynatoi’ in Byzantium is a subject which deserves to be studied more closely. The Byzantine palaces form another contribution to this subject, a fine house was clearly a symbol or the aristocratic elite and there is significant evidence that men of a notable House should live in houses appropriate to their rank. What distinguished the aristocratic residence (of dynatoi) from that of the ordinary citizen is safe to suppose that the house of the ‘strong’ was a manor house. In contrast with the western manorial houses the Byzantine aristocratic manors or houses (oikoi) was the considerable bigger size. According to the contemporary chronicler Zonaras who lived during the reign of Alexius I Komnenos, aristocrats ‘made for themselves houses which, in point of size, resembled cities, and, in point of magnificence, were no different from royal palaces. Taking into consideration the close ties between the high nobility (dynatoi) and the imperial family, a close dependence, even direct imitation of imperial palace design and decoration might be expected.

In all, what we learn from the Hortatory Chapters by Basil the Emperor of the Rhomaioi the ideal image of the Byzantine emperor and the imperial virtues are righteousness or justice, philanthropy, generosity, chastity, love of truth and intelligence. The author emphasizes respect for knowledge and several times expresses his concern with good counsellors and genuine friends. In no case the emperor eulogized as a warrior; rather than a peacemaker. Nor is the emperor’s place at the head of aristocracy. He was loath to accept that distinguished birth was an absolute qualification for high command. He preferred “to consider the nobility of men, not according to their birth, but according to their deeds”. He admitted that those of distinguished ancestry might expect to be given high command, but it depended upon their ability, not to mention their willingness to obey orders. The emperor provided a succinct definition of true nobility: to be ready at a crucial moment to obey orders”

The Byzantines, as the ancient Greeks as well, used to speak in singular and not in plural. They completely ignored plural either they were speaking to an aristocrat or a commoner. However they were using inviolable textual rules of courtesy which were called kyrioklisies[10]which they attributed their proper honorific value, depending on the honorary title and honorary dignity of the person. As we learn from the treatise of Philotheos[11] the Byzantines distinguished two distinct categories of dignities[12]. The “dignities by award”[13] which were honorific court titles conferred by the award of a symbol or rank, and the “dignities by proclamation”[14] which were offices of the state and were conferred by Imperial pronouncement.

[1] De facto is a Latin expression that means “by [the] fact.” In law, it means “in practice but not necessarily ordained by law” or “in practice or actuality, but without being officially established.”

[2] De jure (in Classical Latin de iure) is an expression that means “concerning law”, as contrasted with de facto, which means “concerning fact”.

[3] The 4^th Crusade, which had ended in the taking and sacking of Constantinople, brought about the disintegration of the Byzantine Empire and the formation of a great number of states, Frankish and Greek. Three independent Greek centres were for med, the Empire of Nicaea by Laskarid dynasty (1204-1261), Despotate of Epirus(1205-1479) by Michael I Komnenos Doukas and the Empire of Trebizond.

[4] The prosopography of the Byzantine Aristrocracy – Donald Nicol

[5] Θεωδώρα εν Χριστώ τω Θεό πιστή αυγουστα και αυτοκρατόρισσα Ρωμαίων Δούκαινα Κομνηνή η Παλαιολογίνα.

[6] oikos: The Greek oikos differed significantly from the Roman domus in architectural layout, although Greece became part of the Roman Empire for a long time. It was built around paved peristyles and had very distinct male and female spaces

[7] oikogeneia: family

[8] prosopography is an investigation of the common characteristics of a historical group, whose individual biographies may be largely untraceable, by means of a collective study of their lives, in multiple career-line analysis.

[9] dynatoi: strong Usually the large-scale aristocrats, the feudal magnates, have been viewed as constituting the dynatoi; according to another hypothesis (set forth by the French Byzantinist P. Lemerle), the principle that determined membership in the dynatoi was not ownership of a set amount of property (lands) but rather the possession of secular or spiritual authority.

[10] Kyrioklisies: κυριοκλησίες, the right way to address classes of honour

[11] Kletorologion of Philotheos

[12] dignities: ἀξίαι

[13] dignities by award διά βραβείων ἀξίαι

[14] dignities by proclamation διά λόγου ἀξίαι